Uzupełnienie Hymnu Polski

Proponuję uzupełnienie Polskiego Hymnu Narodowego o zwrotkę:

Dopomóż nam, w tym - prosimy Cię Boże

Czego nasza siła zmóc nie może.

Spraw by ten, zza biurka urzędniczego

– Otwierał się na potrzeby „ Kowalskiego”

Potęga

Czym jest!?

Powiedziałbym ….. ?

– Określeniem stanu rzeczy

Który słabszego niweczy.

Ujrzawszy ją na horyzoncie

O wzrost środków, na swym koncie

Z łapczywością zabiegamy

– Przeróżnymi sposobami.

Bo gdy w pieniądz ją się obłoży

Lśni wszelkimi barwami zorzy.

Wspaniałości przed oczyma roztacza

Które, z uczciwego czynią krętacza.

Ów, gdy się przed innych wysforuje

Wyrzutów sumienia nie czuje.

– Nie zauważa, że potęga

W kołowrót go wprzęga.

Kołowrót, co swymi trybami

Rozszarpie,  niczym zwierz zębami

Takich, którzy się zapamiętali

I na zabój w potędze zakochali.

 Taaka jest potęgi natura!

– Wciąga, niczym czarna dziura.

Chcesz się ustrzec przed potęgą?

 – Sięgnij po miłość – prawą ręką.

Miłość! – Ona, jedyna!

Przed potęgą karku nie zgina.

Proste! Jak byśmy się miłowali

Z potęgą byśmy się nie bratali.

– Chodząc ze sobą pod rękę

Pokonalibyśmy też udrękę!

Wtedy niebo by się rozjaśniło

I potęgę z mamoną oślepiło

A my pokonawszy, te zarazy obie

Na Amen złożyli je w grobie!

Potem ich piedestał umaili

I Miłość, na ich miejscu usadzili.

– Sami powiedzcie!

Czyż ona nie więcej znaczy

Od wszelakich bomb i kartaczy?

–Toż to ona zniewala

Tak inteligenta jak i drwala.

A gdy uśmiechem ją się zaprawi

To nawet diabła rogów pozbawi.

Zło - powtórka sprzed dwóch lat

W porę postu, przed Wielką Nocą
Zastanówmy się, nad - złego - mocą.

Już tylu się do niego dobierało.

Lecz ono istnieje - jako istniało.

Lekceważącą minę przybiera

I jak doskwierało tak doskwiera.

Wielu z nas, nie raz je widziało

Jak z dobrem, przy jednym stole biesiadowało.

Czasem, też go ujrzymy

Jak w lustro spojrzymy.

Zdaję się, że nie odstępuje człowieka

Nawet, gdy on przed nim ucieka.

Nie ma dlań pory, tak dnia, jak i roku.

Szkodzi, judzi, tak w południe jak i o zmroku.

Czy to jesień, lato, wiosna, zima

- Zawsze, różnych sposobów się ima

I wysyła, swoje destrukcji siły

Aby ład boży, nieustannie burzyły.

Choć napojów i posiłków nie przyjmuje

To i bez nich, wyśmienicie się czuje.

Destrukcji siły, tak wielką moc mają

Że nawet planetami potrząchają.

Szybkość ich działania, porównać się da

Do pioruna padającego, z jasnego nieba.

Przy tych wszystkich, zła podłościach

Trza by wspomnieć o zła relatywnościach.

Ono jak kameleon barwy swoje zmienia.

No i ze złego - bywa - w dobro się przemienia.

O odmienności zła przekonywać nie trzeba.

Jednemu będzie głodem, drugiemu kromką chleba.

Gubiącemu portfel z forsą - zaszkodziło.

Znalazcę zaś usieszyło.

Silnego cieszy, słabszego wykorzystywanie.

Słabszemu, nie w smak, nim się wysługiwanie.

Wczasowicz uciechę ma z pogodnego nieba.

Rolnik w tym upatruje niedobory chleba.

- No bo jak żytka deszczyk nie podleje

To na nic zasiew - żytko zmarnieje.

Weźmy drapieżnika - ten dobrze się czuje

Gdy zajączka, czy sarenkę upoluje.

Ludzie też, gdyby zwierząt nie mordowali

To by, często głodem przymierali.

Więcej przykładów przywoływać nie muszę

Na to, że zło ma dwie dusze.

- Jedna, nim na stałe pozostała

Druga dwa oblicza przybrała.

Toteż często się przydarza

Że jednym dokucza, a drugim dogadza.

Gdybym tak zechciał ucieleśnić zło

To bym powiedział:

Zło to jest osoba ta

Która bliźniego za nic ma

Która go do niecnych celów wykorzystuje.

A jak mu się nie podoba - zamorduje.

Np. zło ucieleśnione w niemieckim wydaniu

Nie poprzestało na zwykłej śmierci zadawaniu.

Jemu taka śmierć się podobała

W której osoba ludzka oktopnie cieriała.

Choć tak, na dobre, gdy mu się przyjrzymy

U wielu go sprzed, jak i w nas zobaczymy.

Ono, nawet w Raju na drzewie siedziało

I Ewę, do zerwania jabłuszka zachęcało.

Już po zmartwych powstaniu Chrystusa Pana

Postać zła, z różnorodności szat była znana.

Nawet płomienne suknie stosów przywdziewała.

A także, krzyżackie habity, na się zakładała.

Pod palmami Ameryki się zadomowiła

I ludność tubylczą, chrześcijańską ręką batożyła.

Dzisiaj także, gdzie byśmy nie spojrzeli

Nie ujrzymy, czystej uczucia bieli.

Zewsząd strużki zła wypływają

I ludzi, płynącą w nich podłością zarażają.

Zło, niczym kamień syzyfowy

Nieustannie spada na ludzkie głowy.

Na krok człowieka nie odstępuje

I przeciw dobru go buntuje.

Żydzi przeciw Chrystusowi się zbuntowali

- Choć prawdę głosił, jednak Go ukrzyżowali.

Wydawać by się mogło, że zło zatryumfowało.

- Nie! pokonać Chrystusa mu się nie udało.

Chrystus, w trzy dni z martwych powstaje

A Jego życie zaczątek Chrześcijaństwu daje.

Chrześcijaństwo także złu ulegało i ulega.

Choć początek bierze, prosto z nieba.

Wszak Chrystus-Bóg, temu porzucił niebieskie trony

By człowiek, nie czuł się, w odmętach zła pozostawiony.

By człowiek uwierzył, w miłość Syna Bożego

Który z nieba zstępuje by wesprzeć słabości jego.

By człowiek uwierzył, że złego

Nie da się wyeliminować z życia doczesnego.

Chciał nie chciał, zła, z życia nie przepędzimy.

Widocznie posiada ono moc, której sam Bóg

Choć wszechmocny, nie zmógł.

Temu, dla zgodnego i godnego bytowania

Występuje konieczność, ciągłego z nim zmagania.

Słyszy się też głosy, że zło, to dopust boży

By ludziom, życiowe trudności mnożył.

W takim razie, otwarcie powiedzieć by trzeba

Że zło, nie z piekła jest rodem, lecz z nieba.

- Oj! coś mi się chyba poplątało.

Kończę! - Oby tylko to się na coś zdało?

Aleeeeeeeeeee............................................

Niech mi ktoś odpowie, jak to się dzieje

Że - mimo wszystko - świat, istnieje?

Siedzenie

Tak się zastanawiam!

– Czy siedzenie

Przynosi nam zadowolenie?

– Ależ ze mnie głupek!

To pytanie, niczym z ankiety.

„Siedzenie” – to niczym gałązka

Na rosochatym drzewie.

Gdyby jednak, ktoś zapytał mnie

– Czemu, tego pytania czepiam się?

Odpowiem: To nie ja!

To ono woła o doprecyzowanie.

– Wszak siedzieć można na miotle

Ale i na rozgrzanym kotle.

I to, na tym nie koniec.

Nawet pole widzenia

Zależy od miejsca siedzenia.

Miejsc mamy bez liku

Usiąść – niemal – wszędzie możemy.

Lecz rzadko miejsce zagrzejemy.

Czego się tak wiercisz?

– Belfer zapytuje.

Nic nie rzekłszy

Spuszczasz głowę wstydliwie

A w niej myśl, figlarnie woła:

Coś mnie w dupę kłuje.

On niczym wróbelek skacze

Z gałązki na gałąź – powiadają

O tych, co często miejsce zmieniają.

Często jak o siedzeniach mowa

To i atmosfera staje się niezdrowa.

Bo to ci, jaka by nie była kasta

Do swych stołków, wprost przyrasta.

– Choć prawdę rzekłszy

Robotę swą pieprzy.

A do tego wszystkiego

Olewa człeka zwykłego.

Puszy się, niczym ogon pawi

Głosząc, że diabła rogów pozbawi.

Ale tak w samej rzeczy

Nie ma go w szeregach odsieczy

Co zło, za rogi chwycić usiłuje

Choć ciągle jej tchu brakuje.

Niechybnie rzec by trzeba:

Jeden z drugim – zasiedziały

To najczęściej drań niemały.

Swych interesów pilnuje

Społeczeństwo zaś indoktrynuje.

Jednych na drugich napuszcza

Ciesząc się, gdy żre się tłuszcza.

– Ta, nim się połapie, co jest grane

Może mieć we krwi ręce ubabrane.

Gdzie odsiecz? – Na boku stoi.

– Zadane jej w tłumie rany goi.

Znowu dużo wody upłynie

Nim się uspokoi, w życia głębinie.

Ptaszek na gałązce siedzi

Perz i kąkol w zbożu

Mucha na jadle siada

Kierowca za kierownicą

Na koźle – woźnica

Lotnik, za sterem samolotu

Wszyscy!

Za stołami zasiadamy

Gdy obiad spożywamy.

Siedzenie w naszym życiu

To czynność, której nie tylko

Że wiele czasu poświęcamy.

Ale też, z nią się borykamy.

Z jednej strony dobrze by było

By władcę wysoko się usadziło.

Bo jak kto siedzi wysoko

Daleko sięga jego oko.

Z drugiej jednak strony

Możemy się poczuć pogardzeni

Patrząc z nizin na tego

– Nami zarządzającego.

Tym bardziej gdy mała ptaszyna

Zasiadłszy wysoko – orła zżyna.

I tak, i tak źle – sami widzicie!

Dobrze jest tylko - siedzącym przy korycie.

Siedzenie! Jak się masz?

– Pozwolę sobie zapytać Cię.

Co? Aha! Czy dobrze słyszę?

– Żeś skore nieść, tak odpocznienie

Jak i tyłka odgniecenie?

Noo! – To ja ci powiem że

Niemal każdy pierdzi w cię!

Bożonarodzeniowe życzenia i skojarzenia 2018

Z okazji Bożonarodzeniowej uroczystości.

Życzę zdrowia, szczęścia i pomyślności

Oraz środowiska przyjaznego

– Dla Dziennikarstw Obywatelskiego.

Chryste – Maleńka Dziecino

Niech nas Twe łaski nie ominą.

Jezu, w stajence narodzony.

– Bądź Pozdrowiony!

Jezu maleńki, prosimy Ciebie

Wspieraj nas w potrzebie

Jak do stołu wigilijnego Zgodę zaprosimy

Chętniej serca, wzajem dla się otworzymy.

Więc na honorowym miejscu Zgodę sadzajmy

I wszyscy radośnie Boże Dziecię powitajmy.

Ucałujmy rękę zgody, do nas wyciągniętą

Z nią, nie tylko bożonarodzeniowa noc będzie świętą.

Przyjmując opłatek z każdej, wyciągniętej do nas ręki

Otwierajmy swe serce na ścieżaj, łagodząc rozdźwięki.

Zanim, do dzielenia się opłatkiem przystąpimy

Urazy przed drzwiami zostawić musimy.

Zanim opłatkiem zaczniemy się dzielić

Nie zapomnijmy swych rąk wybielić.

Jak opłatkiem będziemy się dzielili

Pamiętajmy, byśmy serca, dla się otworzyli.

A na pewno Boże Dziecię ucieszymy

Jak, ze zgodą i bliźnim opłatkiem się podzielimy.

Przywołane Świąteczne Życzenia w dwóch wydaniach

Wydanie pierwsze

Radujmy się z Jezusowego Narodzenia.
Ono jest jednym z dzieł Bożego Tworzenia.
Cieszmy się Nim i dlatego,
Że otwarło bramę zbawienia naszego.
Z tej okazji urazy zapominamy
I wzajem sobie życzenia składamy.
Proponuję, abyśmy się zjednoczyli
I abyśmy wspólnie sobie pożyczyli.
Zacznę pierwszy.
Oby Zdrowie Nas nie opuszczało,
A z życia wszystko złe pouciekało.
Żyjmy długo i szczęśliwie
I wzajemnie traktujmy się życzliwie.
Marzenia niech nam się pospełniają
I zadowolenia przysparzają.
Życzmy sobie też, by się spełniło,
To, co "atmosferę by ociepliło".
Więc, abyśmy się zauważali
I serca dla się otwierali.
 

Dla nas wszystkich Polaków:
Do życzeń, Polakom złożenia
Wezwę niebieskie moce - wołając:
O Gwiazdo Betlejemska
Oświeć Polakom umysły!
Aby zdołali opanować zmysły
- Niech nie wszystko wdrażają,
O co one się upominają.

Wydanie drugie

Bóg się rodzi! – Co roku o tej samej porze.

Nie bacząc na to, czy żyjemy w zgodzie, czy w sporze.

Wielu z nas wita Go z czcią i radośnie.

Niewierzący – bywa – wyrażają się o Nim sprośnie.

Ty Panie urodziłeś się w stajence ubogiej.

Żyłeś skromnie, aż do śmierci krzyżowej.

Gdy tymczasem my sługi twoje

Zabiegamy najczęściej o mienie swoje.

Bliźniego chcielibyśmy sobie podporządkować.

Słabszego zaś najchętniej postponować.

Żyjąc zwyczajnie wielkim się stałeś

Choć o wielkość nigdy nie zabiegałeś.

Gdy tymczasem my sługi twoje

O wyższą pozycję staczamy wielki boje.

Mimo że miłość głosiłeś i do niej zachęcałeś.

Wzgardzony przez ludzi w mękach umierałeś.

Ale miłość twoja nawet śmierć pokonała

I pamięć o Tobie, przez wieki przetrwała.

Dzień twoich narodzin ludzkość świętem uczyniła.

Prześladowców twoich, jednak się nie wyzbyła.

Nawet wśród nas, co niektórzy polscy posłowie

Prześladują Cię, jak przed wiekami twoi wrogowie.

Aby zagłuszyć wyrzuty sumienia swego

Dążą do usunięcia, ze ściany sejmu oblicza twego.

Proszę dziś wszystkich, bez względu na wyznanie,

O spokój i wszelkich sporów zaprzestanie.

I kiedy miłość boska Gwiazdą Betlejemską zaświeci,

Żebyśmy się kochali, jak jednego ojca dzieci.

Wierząc w to, że tak w Święta się stanie

Składam wam wszystkim uszanowanie.

Składam także wszystkim Świąteczne Życzenia.

Każdemu, stosownie do jego usposobienia.

Najpierw zwracam się do ludzi Dobrej Woli

Których, jak śpiewał Niemen, jest więcej.

Żeby Szczęście dotarło do nich jak najprędzej.

Złym ludziom, żeby do dobrego, czym prędzej wrócili

I wszystkie wyrządzone ludziom krzywdy naprawili.

Wszystkim:

Żebyśmy dzień każdy uśmiechem witali

I żebyśmy nawzajem siebie wspierali.

Tym którym dzień kolejny, nowym ciężarem się staje.

Niech Mały Jezus, niesienia ulgi w cierpieniu, nie przestaje.

Dla odmiany, nie o Marszu Niepodległości. Religijne wojny

Dla odmiany, nie o Marszu Niepodległości.
Religijne wojny
Szkoda! Szkoda, że pochłonęły i nadal pochłaniają – nie pomylę się jeśli powiem – najwięcej ofiar spośród wszystkich wojen, jakie zaistniały i istnieją na świecie.

Czemu – według mnie – tak mało czyni się działań zapobiegawczych, przeciwko ich występowaniu? Czemu nie szuka się, ogólnoświatowego porozumienia religijnego, które by zostało przyjęte, zaakceptowane, zatwierdzone przez wszystkich wyznawców, różnych religii?

Powyższe pytania zmuszają nas, jednak do zadania sobie pytania – jak mniemam – zasadniczego. Czy takie porozumienie jest możliwe?
Powiem tak – gdyby większość ludności wierzyła w możliwość porozumienia to niechybnie, do tej pory wojen religijnych byśmy się wyzbyli. Skoro one, nadal występują, to tym samym stanowią dowód, że większość ludności w porozumienie jest niemożliwe. A czemu jest niemożliwe?

– A no temu, że maksymą każdej religii jest:
– wiara w jedyność wyznawanego Boga
– negacja każdej innej
– odczucie misyjności do nawracania na swoją.
Żeby się nie rozpisywać i nie tworzyć rozprawy naukowej – jako żem nie naukowiec – zaproponuję najprostsze rozwiązanie, które byłoby „zjadliwe” dla wszystkich.

Za takie uważam Uwierzenie w jedynego Boga, z jednym „ALE”!
Ale – jako że On nikomu się nie ukazał, w całej swojej krasie, a więc, tym samym nikt Go nie widział; choć co niektórzy uzurpują sobie prawo do Jego widzenia – dopuśćmy ewentualność różnorodności Jego Obrazu, uzależnioną od wyobraźni twórców, założycieli religii występujących na całym świecie. Uzasadnieniem takiego założenia przyjmijmy wiarę w Jedyność Stwórcy świata i świadomości – rzec można – Całego Życia, jego ładu i obowiązującego wszystkich prawa. Prawa przyporządkowanego poszczególnym gatunkom istot żywych. Mówiąc, w jeszcze większym skrócie:
WIERZMY W BOGA JEDYNEGO
CHOĆ NA RÓŻNE SPOSOBY WYZNAWANEGO.
Szanujmy wzajem siebie, niezależnie od sposobów Jego wyznawania.

Co Szanowne Państwo na to?