Zawiadomienie

W niedzielę 22.09.2019 r. o godz. 19:00 w sali domu parafialnego odbędzie się wieczór autorskiej poezji patriotyczno-religijnej z okazji 80. rocznicy wybuchu II Wojny Światowej. Widzowie i autorzy mile widziani. Parafia Rzymskokatolicka pw. Miłosierdzia Bożego mieści się przy ul. Przyjaciół Żołnierza 45 w Szczecinie.

Postrzeganie prawa

Postrzeganie prawa

Wbrew powszechnemu mniemaniu

Utwierdzam się w przekonaniu

Że prawo także służy

Do utrudniania ziemskiej podróży.

Sędziowie bojąc się skrzywdzonych odwetu

Chadzają w przyłbicach immunitetu.

Bezkarnie pomiatają podsądnymi

Wysługując się artykułami prawnymi

Które preparują, na swoje potrzeby

Wrzucając, jako truciznę do społecznej gleby.

– No i społeczność, która na niej wyrosła

Nie może się obejść bez prawnego „posła”.

Ten, za swe posłannictwo pobiera gażę

I bywa, że pokrzywdzonemu drzwi pokaże.

Krzywda zaś lubuje się w rewanżowaniu

Tyle, że po dłuższym nawarstwianiu.

Po wezbraniu, z brzegów występuje

I spienioną, krwawą falą atakuje.

Śmiem twierdzić, że pokrętne prawo i sądy

Sprowadzą na nas dzień sądny.

O życiu kolejny raz

No cóż? – Życie różne wieńce plecie.

Barw i doznań wiele dostarcza nam.

Nie licząc się z naszymi potrzebami

Ani zważając na to, jak się mamy.

– Chciałoby się wiecznie żyć!

Lecz cieniutka jest życia nić.

Do tego – psotnik – czas ….?

Ten – raz rany leczy

Innym razem rozdrapuje

– Najczęściej nas zaskakuje.

Toteż nie wiadomo, moi mili

Czy kolejna chwila nam życie umili?

Czy nić życia ciągłość zachowa

Czy bliskich grono nas pochowa?

– Pewnie z powodu tylu niepewności

Nie leczymy swoich przypadłości?

– Te w głowie mącą

Za gardło ściskają

Ale i przyjemności dostarczają.

Nie żyłoby się, z nimi tak źle

Ale każda z nich, co innego chce.

Gdybyśmy mogli ich zachciewajki pogodzić

Nie musielibyśmy, wcale życia słodzić.

Każda z nich, jednak swoim życiem żyje

Nie martwiąc się, co je czyje.

A do tego codzienna egzystencja, szara

O zaspokojenie swych potrzeb się stara.

Wiatr czasem zimny w oczy wieje

Złośliwiec, znowu ci, w nos się zaśmieje.

Żywe kamienie wyrosną na drodze

Albo zapadnie się klepka w podłodze.

Los niejeden figiel spłata

– Na czas nie wpłynie wypłata.

Obojętnie, w dzień, czy o zmroku

Stąpniesz w gówno – dając kroku.

Jak widać, nie tylko z naszych przypadłości

Wypływają – życia – przeciwności.

Zatem, co by zrobić wypadało

By nam się, w życiu lepiej układało?

Niestety! Nie ma na to odpowiedzi.

Bo każdy, z życiem się biedzi.

Tak już jest w doczesności

Że nie samo dobro u nas gości.

Zło, choć nieproszone, do stołu siada

I smakowitości podjada.

A Kisz! A Kisz!

Widzicie!?. Lata wokół mnie

A nawet przytula się.

Zło to, wyjątkowo namolna sztuka.

Ono i dziurę w całym wyszuka.

Jakbyśmy je przegnać zdołali

To będzie nam szkodzić z oddali.

– A może, jak machniemy ręką na nie

To dobro chętniej z nami pozostanie?

No i…. – jego strzały z daleka

Nie będą tak bolesne dla człowieka.

Nowa Unia Europejska

Moja propozycja brzmi: Utwórzmy nową „Zjednoczoną Europę Wolnych Państw” w której należałoby:

– Odstąpić od wspólnej waluty - zlikwidować strefę Euro

– Utrzymać  i wzmocnić działalność Trybunału Praw Człowieka

– Utrzymać swobody przemieszczania się w obrębie Unii

– Wprowadzić ułatwienia do swobodnego łączenia, zrzeszania się, swobodnej współpracy różnych organizacji prawnych i gospodarczych w ramach konstytucyjnych uregulowań poszczególnych państw

– Zawrzeć Pakt o Nieagresji, którego stabilności niech  strzeże Pakt Północnoatlantycki NATO

Niech się ludzie zrzeszają. Niech zawierają ze sobą porozumienia, sami, bez „URZĘDASÓW”.

Uzdrawianie „Strefy Euro” to tak jakby ktoś usilnie zabiegał o wyleczenie nowotworu, który doprowadził do stanu krytycznego organ, który sam go we własnym organizmie zaflancował.

Uwierzcie mi. Unia Europejska w obecnym wydaniu nie przetrwa próby czasu. Ten biurokratyczny moloch, za bardzo się obżera, ma za dużo cholesterolu w swym organizmie, za duży bebech i do tego nieustające zatwardzenie.  

Rzepki skrobanie

Przysłowie mówi: Każdy sobie rzepkę skrobie.

Ja reaguję: Najlepiej byśmy się zachowali

Gdybyśmy, na jednej poprzestawali.

Lecz rzadko kto – zacząwszy skrobanie

Na jednej rzepce poprzestanie.

Zazwyczaj, tak długo skrobiemy

Póki nie pomrzemy.

– A może to …..

Czynność zwaną – „rzepki skrobanie”

Należy utożsamić z życia podtrzymywaniem?

Zauważyć by się, w tym miejscu należało
– O życiu wiemy zbyt mało.

Bo gdy zawadzimy o życia podtrzymanie

W ślad za tym jawi się pytanie.

No bo… No bo… – słyszeć się daje

Bo życie to niczym dalekie kraje

Których, na oczy nie ujrzymy

Lecz barwne opowieści, ciągle o nich słyszymy.

Rzepki skrobanie i barwnych opowieści słuchanie.

– Nie sposób uznać, za życia podtrzymywanie.

Ale….? – Jak to wyżej pisałem

Też swoją rzepkę, od czasu do czasu poskrobałem

Co prawda, tę kolanową.

– Czy ona jest jednak tą przysłowiową?

Któż to wie? – rzec by należało.

Przysłowie o tym nie wspomniało.

Skrobać można – kolanową

A także, tę – ogrodową.

Choć obie, ze sobą nie mają nic wspólnego

– Osobnego miana nie mają nadanego.

Czy to ważne, która rzepka jest przysłowiowa?

Ważne, by zrozumiała była jego wymowa.

O odpowiedź dopomina się pytanie:

Czy rzepki skrobanie to dobre zachowanie?

– Niby trza, o siebie dbać.

Grabiami, do siebie ciągać.

Ale co powie – choćby – drzewo

Gdy nie zadbamy o niego?

A jest jeszcze – naokoło – wiele rzeczy

I jedna przez drugą skrzeczy:

Ja teeeż, ja teeeeż bym chciała

Dostać więcej jadła – bym wzrastała.

Jednak ci, od rzepek skrobania

Głusi są na – wszelkich rzeczy – wołania.

Toteż z szumu zaniedbanych drzew

Niesie się ubolewania zew

– Pustynią! Pustynią stanie się świat

Za niedługo! – Może już za parę lat

Jeśli swą rzepkę, do upadłego będziecie skrobali

A o dobre samopoczuciu reszty nie zabiegali.

Pożegnanie Sabiny Konieczek

Pożegnanie Sabiny Konieczek 

Uzupełnienie Hymnu Polski

Proponuję uzupełnienie Polskiego Hymnu Narodowego o zwrotkę:

Dopomóż nam, w tym - prosimy Cię Boże

Czego nasza siła zmóc nie może.

Spraw by ten, zza biurka urzędniczego

– Otwierał się na potrzeby „ Kowalskiego”