Dobrobyt

By dojść do dobrobytu

Nie koniecznie potrzeba sprytu.

Bardziej się opłaca

Na karku głowa i solidna praca.

Jak te dwa warunki spełnimy

Długo na dobrobyt czekać nie musimy.

Tyle tylko, że te warunki dwa

Ciężkie są do spełnienia.

Najłatwiej partactwo ludziom wychodzi

Tyle, że …. ono tęgo szkodzi

I choć, o tym wszyscy wiemy

Od wieków wyzbyć się go nie możemy

Skąd i jakiej zyskiwać pomocy

By człowiek był bardziej ochoczy

Do rękawów zakasania

I uciechy, z solidnej pracy czerpania

Gdyby ktoś to wiedział

To nie na Facebooku, a Parnasie siedział.

I tam wiódł boskie życie

Czekając na przybycie

Natchnienia, weny

Po ich przybyciu wrócić na areny

Głosząc, jak robić i co

By solidna praca stała się przyjemnością.

Otóż jak zasłyszałem

Nie ma takiej możliwości

By czerpać, z solidnej pracy przyjemności.

Solidna praca wysiłku wymaga

Któremu nie po drodze z przyjemnością

On, znów może objawić się dolegliwością.

Chyba solidnej pracy z przyjemnością nie ożeni.

Trzeba przyjemność na coś innego wymienić

Przychodzi mi do głowy pomysł nowy

– Zaprosić solidną płacę do zmowy

Ta także może zachęcić pracującego

Wszak pozwoli przyjemność zakupić dla niego.

To byłoby tak, bez mała

Jakby był wilk syty i owca cała.

Zawiadomienie

W niedzielę 22.09.2019 r. o godz. 19:00 w sali domu parafialnego odbędzie się wieczór autorskiej poezji patriotyczno-religijnej z okazji 80. rocznicy wybuchu II Wojny Światowej. Widzowie i autorzy mile widziani. Parafia Rzymskokatolicka pw. Miłosierdzia Bożego mieści się przy ul. Przyjaciół Żołnierza 45 w Szczecinie.

Postrzeganie prawa

Postrzeganie prawa

Wbrew powszechnemu mniemaniu

Utwierdzam się w przekonaniu

Że prawo także służy

Do utrudniania ziemskiej podróży.

Sędziowie bojąc się skrzywdzonych odwetu

Chadzają w przyłbicach immunitetu.

Bezkarnie pomiatają podsądnymi

Wysługując się artykułami prawnymi

Które preparują, na swoje potrzeby

Wrzucając, jako truciznę do społecznej gleby.

– No i społeczność, która na niej wyrosła

Nie może się obejść bez prawnego „posła”.

Ten, za swe posłannictwo pobiera gażę

I bywa, że pokrzywdzonemu drzwi pokaże.

Krzywda zaś lubuje się w rewanżowaniu

Tyle, że po dłuższym nawarstwianiu.

Po wezbraniu, z brzegów występuje

I spienioną, krwawą falą atakuje.

Śmiem twierdzić, że pokrętne prawo i sądy

Sprowadzą na nas dzień sądny.

O życiu kolejny raz

No cóż? – Życie różne wieńce plecie.

Barw i doznań wiele dostarcza nam.

Nie licząc się z naszymi potrzebami

Ani zważając na to, jak się mamy.

– Chciałoby się wiecznie żyć!

Lecz cieniutka jest życia nić.

Do tego – psotnik – czas ….?

Ten – raz rany leczy

Innym razem rozdrapuje

– Najczęściej nas zaskakuje.

Toteż nie wiadomo, moi mili

Czy kolejna chwila nam życie umili?

Czy nić życia ciągłość zachowa

Czy bliskich grono nas pochowa?

– Pewnie z powodu tylu niepewności

Nie leczymy swoich przypadłości?

– Te w głowie mącą

Za gardło ściskają

Ale i przyjemności dostarczają.

Nie żyłoby się, z nimi tak źle

Ale każda z nich, co innego chce.

Gdybyśmy mogli ich zachciewajki pogodzić

Nie musielibyśmy, wcale życia słodzić.

Każda z nich, jednak swoim życiem żyje

Nie martwiąc się, co je czyje.

A do tego codzienna egzystencja, szara

O zaspokojenie swych potrzeb się stara.

Wiatr czasem zimny w oczy wieje

Złośliwiec, znowu ci, w nos się zaśmieje.

Żywe kamienie wyrosną na drodze

Albo zapadnie się klepka w podłodze.

Los niejeden figiel spłata

– Na czas nie wpłynie wypłata.

Obojętnie, w dzień, czy o zmroku

Stąpniesz w gówno – dając kroku.

Jak widać, nie tylko z naszych przypadłości

Wypływają – życia – przeciwności.

Zatem, co by zrobić wypadało

By nam się, w życiu lepiej układało?

Niestety! Nie ma na to odpowiedzi.

Bo każdy, z życiem się biedzi.

Tak już jest w doczesności

Że nie samo dobro u nas gości.

Zło, choć nieproszone, do stołu siada

I smakowitości podjada.

A Kisz! A Kisz!

Widzicie!?. Lata wokół mnie

A nawet przytula się.

Zło to, wyjątkowo namolna sztuka.

Ono i dziurę w całym wyszuka.

Jakbyśmy je przegnać zdołali

To będzie nam szkodzić z oddali.

– A może, jak machniemy ręką na nie

To dobro chętniej z nami pozostanie?

No i…. – jego strzały z daleka

Nie będą tak bolesne dla człowieka.

Nowa Unia Europejska

Moja propozycja brzmi: Utwórzmy nową „Zjednoczoną Europę Wolnych Państw” w której należałoby:

– Odstąpić od wspólnej waluty - zlikwidować strefę Euro

– Utrzymać  i wzmocnić działalność Trybunału Praw Człowieka

– Utrzymać swobody przemieszczania się w obrębie Unii

– Wprowadzić ułatwienia do swobodnego łączenia, zrzeszania się, swobodnej współpracy różnych organizacji prawnych i gospodarczych w ramach konstytucyjnych uregulowań poszczególnych państw

– Zawrzeć Pakt o Nieagresji, którego stabilności niech  strzeże Pakt Północnoatlantycki NATO

Niech się ludzie zrzeszają. Niech zawierają ze sobą porozumienia, sami, bez „URZĘDASÓW”.

Uzdrawianie „Strefy Euro” to tak jakby ktoś usilnie zabiegał o wyleczenie nowotworu, który doprowadził do stanu krytycznego organ, który sam go we własnym organizmie zaflancował.

Uwierzcie mi. Unia Europejska w obecnym wydaniu nie przetrwa próby czasu. Ten biurokratyczny moloch, za bardzo się obżera, ma za dużo cholesterolu w swym organizmie, za duży bebech i do tego nieustające zatwardzenie.  

Rzepki skrobanie

Przysłowie mówi: Każdy sobie rzepkę skrobie.

Ja reaguję: Najlepiej byśmy się zachowali

Gdybyśmy, na jednej poprzestawali.

Lecz rzadko kto – zacząwszy skrobanie

Na jednej rzepce poprzestanie.

Zazwyczaj, tak długo skrobiemy

Póki nie pomrzemy.

– A może to …..

Czynność zwaną – „rzepki skrobanie”

Należy utożsamić z życia podtrzymywaniem?

Zauważyć by się, w tym miejscu należało
– O życiu wiemy zbyt mało.

Bo gdy zawadzimy o życia podtrzymanie

W ślad za tym jawi się pytanie.

No bo… No bo… – słyszeć się daje

Bo życie to niczym dalekie kraje

Których, na oczy nie ujrzymy

Lecz barwne opowieści, ciągle o nich słyszymy.

Rzepki skrobanie i barwnych opowieści słuchanie.

– Nie sposób uznać, za życia podtrzymywanie.

Ale….? – Jak to wyżej pisałem

Też swoją rzepkę, od czasu do czasu poskrobałem

Co prawda, tę kolanową.

– Czy ona jest jednak tą przysłowiową?

Któż to wie? – rzec by należało.

Przysłowie o tym nie wspomniało.

Skrobać można – kolanową

A także, tę – ogrodową.

Choć obie, ze sobą nie mają nic wspólnego

– Osobnego miana nie mają nadanego.

Czy to ważne, która rzepka jest przysłowiowa?

Ważne, by zrozumiała była jego wymowa.

O odpowiedź dopomina się pytanie:

Czy rzepki skrobanie to dobre zachowanie?

– Niby trza, o siebie dbać.

Grabiami, do siebie ciągać.

Ale co powie – choćby – drzewo

Gdy nie zadbamy o niego?

A jest jeszcze – naokoło – wiele rzeczy

I jedna przez drugą skrzeczy:

Ja teeeż, ja teeeeż bym chciała

Dostać więcej jadła – bym wzrastała.

Jednak ci, od rzepek skrobania

Głusi są na – wszelkich rzeczy – wołania.

Toteż z szumu zaniedbanych drzew

Niesie się ubolewania zew

– Pustynią! Pustynią stanie się świat

Za niedługo! – Może już za parę lat

Jeśli swą rzepkę, do upadłego będziecie skrobali

A o dobre samopoczuciu reszty nie zabiegali.

Pożegnanie Sabiny Konieczek

Pożegnanie Sabiny Konieczek