Prawdo gdzieś Ty

Prawdy do życia nam potrzeba

Jak kromki powszedniego chleba.

Już słyszę głosy:

Bez prawdy się obędziemy.

Bez chleba, niechybnie pomrzemy.

Zapytam - skąd więc prawdy, pilna potrzeba?

Nie wiecie? – Bez prawdy wyschnie społeczna gleba!

Nie rozwinie się roślinność uczuciowa

I atmosfera międzyludzka będzie niezdrowa.

Stosunki międzyludzkie skarłowacieją

A uczucia, najzwyczajniej pomdleją.

Takie jest moje – Prawdy – postrzeganie!

– Czy jednak zyska ono powszechne uznanie?

Słyszałem, że bez prawdy obyć się możemy.

A jedynie, bez chleba, rychło pomrzemy.

Znowu, zza pleców, niektórych podszepty dolatują

Że żadnych prawd, do życia nie potrzebują.

Wygląda jakby niewielu murem za prawdą stało.

- Czyżby nam kłamstwo życie ułatwiało?

Prawdo! Gdzie jesteś? W te słowa odezwij się:

„Jeśli chcecie żyć godnie, musicie uznać mnie

Za niezbędną – czy to się komu podoba, czy nie!”

Znowu te podszepty! – Choć za Tobą murem stoję.

– Czy się im oprę? Czy wytrwam i do końca ustoję?

One zwątpienia, do mej głowy podrzucają

I „Gdzie twoja Prawda?” – głośno już wołają.

A no! – Gdzie jesteś? Wszyscy Cię szukamy.

– Czasem się zdaje, ze Cię w swych progach witamy.

W ukłonie, każdy przyjąć Cię, godnie się stara

A tymczasem Ty pierzchasz niczym wietrzna mara.

Co ja robię? – O jednej prawdzie mówię?

Czuję, że błądzę i Prawdę o Prawdzie gubię.

Słyszy się, że prawd jest tyle ile ludzi

I każdy udowodnić swoją się trudzi.

Słyszę też – Prawd jest tyle ile pojęć, ile rzeczy

Każda woła: Jam jedyna! – Czy ktoś zaprzeczy?

Mimo, że o Prawdzie, od wieków ludzie dywagują.

Nadal ich, nowe Prawdy zewsząd obskakują.

Nie jednemu, Prawdy sen z powiek spędzają.

Bywa, że niektórzy życie, za Prawdę oddają.

Powiem jedno – by godnie i zgodnie nam się żyło

Pokochać bliźniego jak siebie samego – by wystarczyło.

Głęboka wiedza, o życiu, w tym by nam pomagała

Bo ona duszę – jako pokarm ciało – by zasilała.

Więc zadbajmy o to, by nigdy, tak dusza jak i ciało

Bez posiłku, w drogę życia nie wyruszało. 

Ścieżki życia

Życie - choć nasze - chodzi swoimi ścieżkami

Nie licząc się z naszymi potrzebami.

Mimo to, każdego dnia świtaniem

Cieszymy się, jego nastaniem.

Przeżyć, jak najwięcej dni pragniemy.

 – Choć, czym nas obdarzą, nie wiemy.

– Już słyszę głosy za plecami:

Przesadzasz waść, z tymi pragnieniami.

Już nie jednemu żyć się odechciało

Jak mu życie, co dnia, cierpień dokładało.

Dobro i piękno, nie zawsze w życiu dominuje.

Bywa, że człek, sam sobie dołek wykopuje.

Prawda! Ziemia jest okrągła – powiadają.

Lecz doły i góry – nie tylko równiny – ją pokrywają.

Na drodze życia – wszyscy – tak bogaty, jak i ubogi

Napotyka przeróżne nierówności – uskoki i progi.

Rzadziej byśmy, o nie się potykali

Gdybyśmy ręka w rękę chadzali.

Toteż, miast wytrząsać się, za moimi plecami

Pracujcie nad, prostującymi ścieżki życia sposobami.

Coś mi się wydaje, że otaczające nas ciemności

Utrudniają poruszanie się w doczesności.

Czy oświaty lampionów, do głów powstawianie

Nie ułatwiło by nam, po doczesności poruszanie?

O polskiej wolności

Gdyby Polacy, za bardzo sobie nie swawolili

To by sąsiedzi ich nie zniewolili

A że Polacy swych chuci okiełznać nie zdołali

Więc sąsiedzi tę słabość wykorzystali.

Trójka ich Polskę rozmontowała.

A polska wolność na wygnanie się udała.

Dopiero spadkobiercy się opamiętali

I odzyskanie wolności, za cel życia obrali.

W walkach  o nią życia nie szczędzili

- Dotąd walczyli, aż ją wywalczyli.

Powiem: Żeby o wolność nie wojować

Wystarczy ją pielęgnować.

 Tymczasem ……!

Polacy, owocami wolności, wprost się zajadają,

Lecz drzewo, je rodzące, miast podlewać – olewają

W rocznicę chrztu Polski, nie tylko o chrzcie

Chrzest naszego władcy - Mieszka Pierwszego
Przyczynił się do wzrostu znaczenia Księstwa Polskiego.
Czeska księżniczka – Dobrawa – się poświęciła
I pogańskiego księcia – Mieszka I – poślubiła.
Książę Polan zaraz dostał animuszu wielkiego
I na kwaśne jabłko stłukł margrabię saskiego.
Brać niemiecka, przez długie wieki tego nie przełknęła
I w zemście – 1939 roku – wojnę z Polską wszczęła.
Napaść ta, na cały świat, pożogą się rozlała
Ale i tak, Polska w niej najbardziej ucierpiała.

Czy obecne Niemcy, swe zaborcze zapędy pohamowały?
Nie! – One tylko im odmienną formę nadały.
Dzisiaj Niemcy powiadają
Że Europę uzdrawiają.
Ale pod płaszczykiem uzdrawiania
Skrywają swe ciągotki do dominowania.
Dziś nie usłyszymy oddanej na Westerplatte, salwy z pancernika
Tylko szkodzące Polsce słowa, wypowiedziane w Brukseli przez niemieckiego polityka.
Dziś nie zobaczymy dymu, z obozowych krematoriów płynącego
Tylko Przewodniczącego Schulza PiS- owski rząd krytykującego.

Odezwa do Polaków

Drodzy Rodacy!

Nie uważajmy, za zło konieczne - pracy.

Uszanujmy rodaka swego

Na ławce życia - obok - siedzącego.

Przetrzepmy, od czasu do czasu tyłek głupocie

Bo ona staje w poprzek - dobrej robocie.

Rzadko odróżnia dobro od zła

Lecz twierdzi, że na wszystkim się zna.

Sprawiedliwe prawo ustanawiajmy

I jego przestrzeganie wymuszajmy.

Chrońmy nasze wody, pola i lasy.

Bo to, każdego państwa atutowe asy

- Jeśli je sprzedamy

Uszczerbku niepodległości doznamy.

A Władzy Trzeciej, jeśli nie zreformujemy.

- Rewolucję, na się - chciał nie chciał - ściągniemy.

Ponocne wyznania

Z wczoraj na dzisiaj - podczas nocy zarywania

Postanowiłem wyrzucić z siebie, dręczące wyznania.

I niech walą się na moją, starą głowę gromy.

Niech mnie przeklinają, chciwe skarbów gnomy.

Wypowiem głośno, nie bacząc, choćby i na tęgie lanie,

Żerującym na ludzkim cierpieniu hienom, swoje zdanie.

Więc przyjmijcie - choćby i sławni chciwcy - do wiadomości

- Uzależnianie, leczenia od ilości kasy, to hańba ludzkości.

Lecznictwo, jak wiadomo "Służbą Zdrowia" jest nazywane.

Czemu, z zaspokajaniem komercyjnych potrzeb jest zrównane?

Gdyby państwo, z nałożonej roli dobrze się wywiązywało,

To, w USA szukać ratunku dla Kajtka by nie musiało.

Bo państwo jest nie tylko od, armii urzędniczej utrzymania, 

Lecz także od potrzeb zdrowotnych, obywateli zaspokajania.

Kończąc, zapytam: Czy jest coś bardziej podłego

Od żerowania, na nieszczęściu bliźniego swego?

Oddanie się Jezusowi

Jezu Chryste – Boże mój i Panie.

Oddaję Ci się, bez reszty we władanie

– Więc, umysł, serce i dłonie moje

Niech się staną, jakoby narzędzia Twoje.

Przyjmij je i użyj wedle swej woli.

– Wyschnie wówczas wiele źródeł niedoli.

Bo Ty patrząc z nieba wysokiego

Dojrzysz każdego – złem emanującego.

Zło – szybko dostrzeżone

W zarodku może zostać zduszone.

A szybkie, ze złem się rozprawianie

Pozwoli dobru na rozprzestrzenienie.

O!! gdyby tak dobro świat opanowało

Nic już życia, nam by nie obrzydzało.

No i nie tylko w maju

Żyło by się nam jak w raju.